"Barcelona is nog ver"

....... BARCELONA IS NOG VER.

Het verslag van een fietstocht van Sevilla naar Barcelona.
28 april - 20 mei 2012.

Interviews met Joop Zoetemelk (Joop in 1974) aan de finish van een Tour-etappe leverden nooit spectaculaire inzichten op.
Pogingen om aan Joop een optimistische quote over een goede afloop te ontlokken strandden steevast met de gevleugelde uitspraak:"ja, maar Parijs is nog ver..."
Met die relativerende gedachte stappen wij op 28 april in Andalusië op de fiets met het vizier gericht op Barcelona.
Na 2 siberische tweewielervakanties boezemt de maand mei ons enige angst in. En de Enkhuizer Almanak heeft ook dit jaar weinig goeds in het vooruitzicht voor de lentemaand. Het oorspronkelijke plan, om vanuit Eindhoven te starten en 1.800 kilometer zuidwaarts te fietsen naar Barcelona, is dus op het allerlaatste moment radicaal aangepast. Want toevallig ligt de hoofdstad van Andalusië, Sevilla, op dezelfde fietsafstand van Barcelona als Eindhoven. (En zeg nu zelf: wat voor goeds, behalve de gloeilamp, begon er ooit in Eindhoven?)
Dus fietsen we lekker 21 dagen in noordelijke richting, naar de stad van Johan El Salvador. Onbekend terrein, geen frieten of stokbrood, rien de vin de Bourgogne. Maar wel tapas, gazpacho en aan het einde van de dag "dos cervezas por favor".
We hebben er zin in!
En het plaatje hieronder zal ons dit keer toch wel bespaard blijven?


dinsdag 15 mei 2012

Etappe 11 1/4. Vinebre - Gratallops 26 km Adieu Benjaminse Route!

Welkom in Catalunya.

Hotel Cal Llop. Howlin' Wolf zouden de Amerikanen zeggen. De Schreew van de Wolf opz'n Hollands. Heerlijke oase. Rust en simpele luxe.


Vandaag eerst een stukje langs de Ebro gefietst over de vluchtstrook van de lokale A2. Daarna het achterland in. Het moet gezegd: de Spaanse wegen zijn in uitstekende staat. Geen hobbeltje of gat  in de weg te bekennen. Hoed af. We slingerden langzaam omhoog tussen aarzelend beginnende wijngaarden. Voor de kenners: veel bushvine Garnacha, hele oude stokken. Bovenkomend een geweldig uitzicht op wijngaarden die op komvormige terrassen gerangschikt staan. Doet aan de Douro in Portugal denken. De grond bestaat hier uit Llicorella, pikzwarte leisteen.
Her en der wordt gewerkt door ploegjes arbeiders die de jonge wijnranken voorzichtig aanbinden aan de treillage, de draden waarlangs de bottende plant wordt geleid.
We bereiken Het dorp El Lloar. Adembenemend uitzicht op onze eindbestemming. We kunnen Gratallops bijna aanraken, maar om er te komen moeten we 200 meter dalen tot in een ravijn en vandaar weer opklimmen naar Gratallops...Het lijkt wel de Scala Dei, de mythische trap waarlangs de engelen ooit naar de aarde zijn afgedaald. Ter ere van Scala Dei hebben Karthuizer monniken in 1192 een eindje verder een klooster gesticht. Naast het betonen van godvruchtigheid begonnen ze met wijnbouw. Prettige hobby's hadden die ouwe katholieken toch. Ondertussen vochten wij ons een weg naar boven. De helling werd steeds steiler en we wisten dat we op een gegeven moment naast de fiets lopend verder zouden moeten. Maar we stelden dat moment zolang mogelijk uit in de wetenschap dat we er voor vandaag bijna waren. Nog 1500 meter. Pfff, zo steil hebben we echt, echt  nog niet meegemaakt. We moesten er allebei aan geloven. Gratallops is een unieke plek. Mooi gerestaureerd, geen mens te bekennen, miniscule restaurantjes in steegjes die net zo steil zijn als de wegen buiten het dorp. We duwen onze pakezeltjes naar boven tot we ons onderkomen bereiken. De eerste fietsers uit de Lage Landen melden zich!
Cal Llop is een oase. Een smaakvol gerestaureerd pandje met authentieke gastenverblijven. We hebben een kamer-en-suite. Als we de luiken voor de ramen openen krijgen we een wijds panorama voorgeschoteld met zicht op L'Ermita, de kapel van het topwijndomein van Alvaro Palacios. U weet wel, van die fles van en paar dagen geleden.
We zijn stil met de omgeving. Alleen de ontelbare vogels hoor je hier.
Van onze gastvrouw horen we dat het maandag is. O ja? Ja, dan zijn alle restaurants hier gesloten. We pakken de fietsen (hoe licht zonder bagage!) en besluiten op zoek te gaan naar een eettentje voor de lunch. aan het begin van het dorp vinden we opeens restaurant Cellers... die is open. Naar later blijkt eigenlijk alleen maar om een drietal Engelse heren van middelbare leeftijd te voorzien van een maaltijd na een te uitgebreide wijnproeverij een eindje verderop. Who cares? We lullen wat met de aangeschoten stiff-upperlip-British en laten ons het lunchmenu a 18 euro voorzetten. Holy gracious, wat een heerlijkheden.De Engelsen hadden het menu van 30 euro en tig flessen over van hun proeverij dus zitten er waarschijnlijk nu nog...
Terug naar onze oase. Tukkie doen. Om 5 uur weer bij de pinken. Wat lezen en filosoferen in de laatste middagzon. Om half negen soiree maken voor het diner. De gastvrouw had gezegd dat we buiten het dorp moesten eten, maar had haar eigen keuken even niet meegerekend. Wij dus op weg. Restaurant gevonden met 100 zitplaatsen maar behalve ons 2 verder geen gasten. Als dat maar goed gaat. We kregen het niet op. Met de half gevulde wijnfles in de bidonhouder van mijn fiets slingerden we in het pikkedonker de weg weer op (want fietsverlichting vergeten); omhoog, naar huis. Waar bleek dat de keuken van het huis wel degelijk geopend was geweest die avond..


dag afstand tot. afstand hoogtemeters ttl hoogte mtrs
1 94 94 530 530
2 74 168 576 1106
3 49 217 580 1686
4 79 296 1232 2918
5 48 344 801 3719
6 74 418 1300 5019
7 59 477 853 5872
8 66 543 860 6732
9 45 588 550 7282
10 52 640 875 8157
11 66 706 475 8632
12 26 732 550 9182

,

4 opmerkingen:

  1. wohow, het water loopt me in de mond. Mijn ontbijtje met schaaltje kwark en kiwi, kopje thee, smaakt ineens heel anders.
    Dat jullie überhaupt nog konden fietsen met al die drank. Wel paracetamolletjes en ibuprofennetjes mee voor de ochtend hoop ik.
    Volgens mij moeten jullie hier even blijven, fietsen kan altijd nog. Oases zijn dun gezaaid meestal, voor je de woestijn weer intrekt de accu opladen, kan geen kwaad.
    enjoy amigos!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nergens last van, wij hebben geen pijnstiller geslikt hier deze weken.
      Wij blijven nog een dag in de jankende wolf. Genieten van de rust en om nog wat van de omgeving te zien...lekker stukje fietsen!

      Verwijderen
  2. Fijn dat de Spaanse wegen geen vorstschade kennen; wel zo fijn voor jullie banden en nu zal zo'n besneeuwde fiets jullie ook bespaard blijven. Spanje biedt deze week nog steeds het mooiste weer van Europa. Hier is het weer om de zolder op te ruimen :(
    Geniet lekker in het Spaanse vakantieland!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Over het weer niets te klagen: mooie temperatuur en een verkoelend windje 's ochtends. Wij verwachten geen sneeuw meer...

      Verwijderen