Rustdag. 10 mei. El Mudayyan, een hotel met diepgang...

Mocht u binnenkort in Teruel verzeild raken (die kans bestaat; kijk naar ons) dan kunnen wij u van harte een verblijf in hotel El Mudayyan aanbevelen. Dit “Dos Estrallas” geclassificeerde pleisterplaatsje ligt aan Calle Mayor. Die “Hoofdstraat” is precies één autobus breed. Dat laatste feit is van essentieel belang maar daarover later meer.

Behalve een net onderkomen, maar dat is in Spanje standaard,  biedt El Mudayyan een knusse Moorse sfeer en uitstekende verzorging. Het hotel met 10 kamers wordt gerund door een ouder echtpaar met zoon. Het mannelijke deel van de familie is behulpzaam en voorkomend, maar mama maakt het verschil. Ze verschijnt overigens pas in de laatste akte ten tonele, tijdens het ontbijt. De ochtendmaaltijd die er hier voor Spaanse begrippen uitgebreid bij staat. Naast croissantjes, broodjes met allerhande beleg, zien we ditmaal ook bosbessentaart en zoete koekjes. De madre komt op vanachter de bar en presenteert de extra zoetigheden als “zelfgemaakt en dus erg lekker” persoonlijk aan alle gasten. Weigeren is dus onmogelijk, al doet een chagrijnig Hollands stel aan het tafeltje naast ons een serieuze poging. Inderdaad het gebak is heerlijk. Nu volgt de lofzang op de lappen yambon van het buffetje. Want dat is de lokale specialiteit (?). Ook daarvan moet worden geproefd. De laatste restjes zwoerd tussen onze kiezen uitplukkend verschijnt de matrone wederom vanachter de tapkast. Ditmaal met een stapeltje geplastificeerde A-4tjes onder de arm. Gelukkig, we hoeven niet a capella te zingen. De kaarten vermeldden de geschiedenis van Teruel in het algemeen en die van het hotelpand in het bijzonder. Het copy-paste Wikipedia-achtig opstel vermeldt dat we hier op unieke historische bodem staan.

In het begin van de 13^e eeuw was er een kerk die wat al te gehaast in elkaar gestapeld bleek door gedwongen gekerstende Moren en dientengevolge al ras was ingestort. Op de resten was daarna een soort pastorie gebouwd en 20 meter verderop een nieuw godshuis. Voor de bouw daarvan waren de geknechte Moren blijkbaar geëxcuseerd want het gebouw staat er nog. Van de eerste tempel zou niemand ooit meer wat vernomen hebben ware het niet dat jaren geleden iemand het plan had opgevat om er een mooi wijnkeldertje uit te graven. Naast wat gewelven van de Moorse Lego-kerk vond hij er een krap onderaards gangenstelsel wat de pastorie met de kerk bleek te verbinden. Op zich niet zo bijzonder, hoewel gewoon een verbinding buitenom over de straat of een tunnel van pastorie naar een fijn bordeel meer voor de hand zou hebben gelegen.

U voelt hem al aankomen: de trotse moeder des huizes zou het op zijn minst op prijs stellen als de gewaardeerde gasten haar zouden volgen om in de spelonken af te dalen. De botte Hollanders naast ons bedankten uitdrukkelijk voor die eer, maar wij hielden uiteraard de reputatie van het vaderland hoog. Bij het schijnsel van slechts één waxinelichtje in een blikken Ikea-lantaarntje slopen we door de amper anderhalve meter hoge krochten; achter de in Engels-Spaanse mengelmoes kwetterende hoteliere aan. Als we ooit een helm nodig hadden dan was het juist nu en hier, na het ontbijt.  Gelukkig was de dichtgemetselde toegang tot de kerk cq. voormalige hoerenkast inderdaad op slechts 20 meter kruipen, dus het leed was te overzien.  Weer boven bedankten we opgelucht en hartelijk voor de unieke belevenis en gingen snel onze klamotten pakken. Want wie weet wat er nog meer op het programma stond…

Al eerder viel het ons op dat de Spanjaarden geen probleem maken van wat straatrumoer. Onze hotelkamer op Planta Uno was gerieflijk, zelfs voorzien van een wel 50 cm diep balkon. Meer kon echt niet want dan zou de stadsbus die elke halfuur passeerde het zeker van de gevel rossen. Door de krapte van de steeg leek het geluid van de langs denderende bus op het gebulder van een tweemotorige tank op vol vermogen. Nondeju, we hoopten dat de buslijn geen nachtritten deed.  Dat viel gelukkig erg mee, maar we weten nu wel dat het straatje ‘s nachts 2x gemotoriseerd wordt geveegd, de buurman vorige week een haakse slijptol voor z’n verjaardag had gekregen, het vuilnis om 3 uur ’s nachts wordt opgehaald en iemand zijn drankprobleem probeerde te verhullen door om 5 uur ’s ochtends  minstens 50 lege flessen in de glasbak te kieperen. Gelukkig hielden de supporters die luidkeels de overwinning van hun club Atletico Madrid vierden, het om 2 uur voor gezien.

“Ola, overbuurman, kunt u mij het zout eens aangeven”… “Pittoresk” noem je zo’n straatje geloof ik.

Tussendoor hebben we trouwens heerlijk geslapen.