Etappe 8 9 mei Albarracin - Teruel 66 km

 Bedankt voor alle aardige reacties!

Volgens de schaal van Martin Bril was het vandaag toch echt ROKJESDAG!

De eerste zomerse dag van het jaar. 30 graden. 

Helaas geen rokje gezien: de Spaanse schonen lopen nog steeds stijf in dikke panty’s, leggings en spijkerbroeken. Sneu. Nooit van wijlen Bril gehoord hier zeker. Maar ik houd de ontwikkelingen in de gaten.

Vanochtend de waard van het hotel moeten wekken om 9 uur. Wij vonden het echt tijd voor een ontbijtje. Vertrokken om 10 uur onder een azuurblauwe hemel met dus stralende zon. Volgens de nationale fietswet hier ging het direct bergop. Maar mooi! Genieten met volle teugen van een portie 4 km a 400 metros omhooggos. Daarna door een pijnbomenbos onder grillige  goudbruine rotsformaties. Geen pollo op de weg. Jullie merken het: ons Spaans gaat ook met sprongen vooruit… Koffie in een vaag barretje waar een groepje wegwerkers vond dat 11 uur de hoogste tijd was voor de nodige biertjes en iets uit een plastic jerrycan van midden op de tafel dat de kleur had van olijfolie maar uit shotglaasjes werd geconsumeerd.  Beter niet aan denken dat we zo meteen door die drinkebroers per auto met volle vaart zouden worden ingehaald. Blaaspijpjes kennen ze hier zeker niet. Wij gingen door naar Teruel. Machtige afdaling waar ik het bij 60 in het uur zonder helm op wel genoeg vond. Geen verbetering van het snelheidsrecord overigens. Gisteren ging het 70 km per uur (met helm, voor wat zo’n ding waard is).
 Teruel was de rustplaats voordat we door moesten naar de finish in Cedrillas. Dat viel dus tegen. Spanje had weer een maanlandschap voor ons in petto, met een weg die vooral werd gebruikt door enorme vrachtwagens die vuilnis weg brachten en met stoffig puin weer naar beneden stoven. Hopelijk hadden die chauffeurs niet uit de jerrycan genuttigd. Wat een maffe wegpiraten! De zon deed intussen onbarmhartig zijn werk. De 4 liter water die we hadden ingeslagen leek wel te verdampen. Het schoot ook niet op. Anja bergop lopen en ik met de allerfijnste maling op de koffiemolen. Na 7 kilometer en anderhalf uur zwoegen kwamen we tot de conclusie dat a) de bak aardbeien die we onder een boom zouden verorberen bij gebrek aan bomen op de maan onaangeroerd zou blijven en - nog erger - b)  wij het eindstation op 30 kilometer van daar deze dag niet gingen halen.

We besluiten terug te gaan naar Teruel daar in de verte...

 Goede raad is duur, dus besloten we in arren moede maar rechtsomkeer te maken. Zonde van de verspilde energie maar we gingen echt terug naar Teruel. Balen.

Lorre was here...

Maar Teruel maakt het goed met ons. Een aardig hotelletje, heerlijke terrassen met koel bier en een schaal papegaaienmix, winkeltjes en nog mooier: een busstation!
Morgen kunnen we dus dat kolere stuk van de achterkant van de maan riant vanachter de ruitjes van een airconditioned autobus aanschouwen. De chauffeur vertrekt pas om 2 uur. Voor straf uitslapen dus. Maar we geven niet op.

Eens temeer blijkt dat ik maanden geleden een treffende naam voor ons blog heb bedacht.

Maar opgeven?  No way! …. “Hello Houston we have a problem!” …Roger… “We hear you loud and clear; listen Apollo 13, we’ll get you back on trail.
Mind you:  Failure is not an option”.  

Zonsondergang in Teruel.

dag	afstand	tot. afstand	hoogtemeters	ttl hoogte mtrs
1	94	94	530	530
2	74	168	576	1106
3	49	217	580	1686
4	79	296	1232	2918
5	48	344	801	3719
6	74	418	1300	5019
7	59	477	853	5872
8	66	543	860	6732